Αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε «εθνική πύλη», σήμερα μετατρέπεται σε πηγή καθημερινής ταλαιπωρίας για χιλιάδες κατοίκους στην Ανατολική Αττική. Για τους ανθρώπους που ζουν κοντά στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών, η κατάσταση έχει γίνει ανυπόφορη, καθώς η ηχορύπανση από τις πτήσεις συνεχίζεται αδιάκοπα, μέρα και νύχτα.
Οι Δήμοι Σπάτων-Αρτέμιδος, Ραφήνας-Πικερμίου και Μαρκοπούλου-Μεσογαίας αποφάσισαν ομόφωνα να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη. Όπως δηλώνουν, «Φτάνει πια». Οι νομικές κινήσεις στρέφονται όχι μόνο κατά του Δημοσίου, αλλά και κατά της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας και των αρμόδιων Αρχών, ζητώντας απλώς την εφαρμογή της νομοθεσίας.
Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Μανώλης Χριστοδουλάκης, έφερε το θέμα στη Βουλή, επαναλαμβάνοντας με επίσημο τρόπο αυτό που φωνάζουν οι κάτοικοι εδώ και χρόνια: «δεν αντέχουμε άλλο». Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο – ήδη από το 2006 ο Συνήγορος του Πολίτη είχε επισημάνει τους κινδύνους. Σήμερα, τα προβλήματα έχουν διογκωθεί: περισσότερες πτήσεις, εντονότερος θόρυβος, λιγότερος ύπνος.
Το αεροδρόμιο φαίνεται να λειτουργεί σαν να βρίσκεται απομονωμένο, χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους, χωρίς κυρώσεις για παραβάσεις και χωρίς σοβαρές πρωτοβουλίες για προστασία των κατοίκων. Η νυχτερινή ηχορύπανση είναι σταθερά υψηλή, τα καυσαέρια κάνουν αισθητή την παρουσία τους και η Πολιτεία… σιωπά.
Οι δήμοι δεν ζητούν παράλογα πράγματα: εφαρμογή των κανόνων, χρήση των σωστών διαδικασιών απογείωσης (NADP-A), μετρήσεις θορύβου, επιβολή κυρώσεων και περιορισμό των νυχτερινών πτήσεων, όπως ισχύει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το βασικό τους αίτημα είναι να μην αντιμετωπίζονται οι κάτοικοι σαν «παράπλευρες απώλειες» της τουριστικής ανάπτυξης.
«Το δικαίωμα στην ησυχία» και το «δικαίωμα στον καθαρό αέρα» δεν είναι πολυτέλειες, τονίζουν. Είναι θεμελιώδη δικαιώματα. Όσο η πολιτεία αγνοεί τις κραυγές τους, τόσο μεγαλώνει και η κοινωνική πίεση.
Η ευθύνη πλέον βαραίνει το κράτος. Ή θα εξασφαλίσει πως το «Ελευθέριος Βενιζέλος» θα λειτουργεί με σεβασμό προς το περιβάλλον και τους πολίτες, ή θα βρεθεί αντιμέτωπο με θεσμικές και κοινωνικές συνέπειες. Γιατί, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται, όταν «κοιμάσαι με τζετ στο κεφάλι, δύσκολα ονειρεύεσαι».
