Η Eurovision 2025 πέρασε στο παρελθόν αφήνοντας πίσω της νικητή την Αυστρία και μια ευχάριστη έκπληξη για την Ελλάδα με την παρουσία της Κλαυδίας. Παρά όμως το μουσικό πρόσημο του διαγωνισμού, οι μετασεισμοί του εστιάζουν σε όσα εκτυλίχθηκαν πίσω από τις ψήφους και τα χειροκροτήματα.
Αφού καταλάγιασε η ένταση και τα φώτα έσβησαν, άρχισαν οι συζητήσεις γύρω από τις πολιτικές πτυχές του θεσμού. Προκάλεσε εντύπωση, για παράδειγμα, το 12άρι του Ισραήλ προς την Ελλάδα — κάτι που πολλοί συνέδεσαν με τις προσφάτως ενισχυμένες σχέσεις Αθήνας – Τελ Αβίβ λόγω ενεργειακής συνεργασίας.
Αντιστρόφως, προβληματισμό προκάλεσε η απουσία στήριξης από την Αρμενία, της οποίας η επιτροπή αγνόησε το ελληνικό τραγούδι, παρά τις αναφορές του στη γενοκτονία των Ποντίων.
Αίσθηση προκάλεσε επίσης η κατάρρευση της λεγόμενης «σκανδιναβικής συμμαχίας», με εξαίρεση τη Σουηδία που τερμάτισε 4η. Οι άλλες χώρες σημείωσαν απογοητευτικές θέσεις:
Νορβηγία: 18η
Φινλανδία: 11η
Δανία: 23η
Ο βρετανικός Independent αποτυπώνει εύγλωττα τις ισορροπίες και… ανισορροπίες της φετινής διοργάνωσης, επισημαίνοντας πως η Eurovision των τελευταίων χρόνων έχει εξελιχθεί σε άσκηση διεθνών δημοσίων σχέσεων, με τις χώρες να κάνουν «όλο και πιο ανοιχτά πολιτική».
Η συμμετοχή του Ισραήλ αποτέλεσε, όπως και το 2024, τον βασικό πυρήνα διαμάχης, με την εκπρόσωπό του, Γιουβάλ Ραφαέλ, να γίνεται αποδέκτης τόσο επευφημιών όσο και αποδοκιμασιών. Ο Independent σχολιάζει:
«Θα μπορούσατε να το ονομάσετε “εξωραϊσμό του πολέμου”»
«Θα μπορούσατε να υποστηρίξετε ότι ένα παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό 180 εκατομμυρίων ανθρώπων θα πρέπει να αισθανθεί το επίπεδο αλληλεγγύης του εξωτερικού προς τους παλαιστίνιους πολίτες που υποφέρουν, ακόμη και μέσω του “αυτοσχέδιου” θορύβου του πλήθους που μεταδίδεται από την τηλεόραση. Ωστόσο, υπάρχει μια πικρή νότα σε αυτό που αποκαλείται “μικτή αντίδραση” με επευφημίες και γιουχαΐσματα για την ίδια τη Ραφαέλ χθες το βράδυ.»
Η Ραφαέλ, που επιλέχθηκε από το κοινό του Ισραήλ ως εθνική ηρωίδα και επιζώσα της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου στο φεστιβάλ Nova, ερμήνευσε το τραγούδι New Day Will Rise, το οποίο —σύμφωνα με τον Independent— εκφράζει την ελπίδα για ειρήνη:
«Όλοι κλαίνε, μην κλαίτε μόνοι», τραγούδησε η Ραφαέλ μέσα σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει το Μπρόντγουεϊ και με μεσανατολικούς ήχους εγχόρδων. «Η ζωή θα συνεχίσει… το σκοτάδι θα φύγει, όλος ο πόνος θα φύγει».
Ωστόσο, η εικόνα μιας λαμπερής σκηνής με φόντο την πραγματικότητα της Γάζας, δημιούργησε έντονη αίσθηση δυσαρμονίας.
Καθοριστική ήταν η μαζική συμμετοχή του κοινού στην τηλεφωνική ψήφο υπέρ του Ισραήλ, που οδήγησε σε μία οριακή μονομαχία με την Αυστρία. Ο Independent συμπεραίνει:
«Η πολιτική εισβάλλει για άλλη μια φορά σε αυτό το άλλοτε διασκεδαστικό ποπ φεστιβάλ»
