Η ιστορική φυλακή του Αλκατράζ ενδέχεται να επαναλειτουργήσει, όπως ανακοίνωσε ο Ντόναλντ Τραμπ, ως σωφρονιστικό ίδρυμα για τους πλέον επικίνδυνους και υπότροπους εγκληματίες, εντάσσοντας την αυστηρή αντιμετώπιση της εγκληματικότητας στο πολιτικό του πρόγραμμα.
Μέχρι σήμερα, το Αλκατράζ αποτελεί δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο, με καθημερινές επισκέψεις, ωστόσο η απόφαση του πρώην προέδρου μπορεί να αλλάξει τη χρήση του νησιού.
Η φυλακή, που βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τις ακτές του Σαν Φρανσίσκο, έγινε διάσημη λόγω των διαβόητων κρατουμένων της και των σχεδόν αδύνατων αποδράσεων. Από το 1934 έως το 1963, λειτούργησε ως ομοσπονδιακή φυλακή υψίστης ασφαλείας. Παλαιότερα χρησιμοποιούνταν από τον αμερικανικό στρατό ως στρατιωτικό φρούριο και κατόπιν ως στρατιωτική φυλακή.
Η γεωγραφική της απομόνωση και τα παγωμένα νερά γύρω της συνέβαλαν στη φήμη της ως απόρθητο σωφρονιστικό ίδρυμα. Εκεί κρατήθηκαν οι πιο επικίνδυνοι εγκληματίες της εποχής, όπως ο Αλ Καπόνε και ο Ρόμπερτ Στράουντ, ενώ οι απόπειρες απόδρασης ήταν σπάνιες και σχεδόν πάντα αποτυχημένες.
Το σωφρονιστικό συγκρότημα διέθετε τέσσερις πτέρυγες κελιών, χώρους διοίκησης, βιβλιοθήκη και τραπεζαρία, όπου κρατούμενοι και φύλακες έτρωγαν μαζί. Τα κελιά ήταν μικρά, λιτά και στερούνταν ιδιωτικότητας. Οι κρατούμενοι μπορούσαν να εργαστούν ως ανταμοιβή για την καλή τους συμπεριφορά.
Η φήμη της φυλακής συνοδεύτηκε από ιστορίες κακομεταχείρισης, ψυχολογικών διαταραχών και βίας. Ορισμένοι την χαρακτήριζαν «Χελκατράζ» (από το “Hell”), ωστόσο κάποιοι υποστήριξαν ότι οι συνθήκες ήταν καλύτερες από άλλες φυλακές, ειδικά όσον αφορά τη διατροφή.
Με το πέρασμα των δεκαετιών έγιναν προσπάθειες εκσυγχρονισμού, αλλά το υψηλό κόστος λειτουργίας οδήγησε τελικά στο οριστικό της κλείσιμο το 1963. Σήμερα, το Αλκατράζ λειτουργεί ως μουσείο, προσελκύοντας περίπου 1,5 εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως.
Η ιστορία του Αλκατράζ ενέπνευσε και τον κινηματογράφο, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την ταινία Birdman of Alcatraz, βασισμένη στη ζωή του Ρόμπερτ Στράουντ. Παρόλο που η ταινία εξανθρωπίζει τον χαρακτήρα του, απέχει από την πραγματικότητα. Ανάλογη κινηματογραφική αφορμή αποτέλεσαν και άλλοι διαβόητοι κρατούμενοι, όπως ο Τζορτζ “Πολυβόλο” Κέλι και ο Αλ Καπόνε.
