του Επίορκου
Ο Γιώργος Πατούλης βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, με το πολιτικό του μέλλον να παραμένει αβέβαιο. Παρά τις προσπάθειές του να διατηρήσει μια θέση στο προσκήνιο, η πραγματικότητα δείχνει πως έχει μείνει χωρίς πραγματικούς συμμάχους. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Περιφέρεια Αττικής, η αλαζονεία και η απληστία που επέδειξε απέναντι σε ανθρώπους που τον στήριξαν, του στοίχισαν πολιτικά.
Αντί να εστιάσει στα ουσιαστικά ζητήματα και στην πολιτική του πορεία, απασχόλησε περισσότερο με την προσωπική του ζωή, αφήνοντας την εικόνα ενός ανθρώπου που ενδιαφέρεται περισσότερο για τη δημοσιότητα παρά για την ουσία. Βρέθηκε κατώτερος των περιστάσεων όταν, μετά από ένα ζεϊμπέκικο εν μέσω πυρκαγιών, και με ένα απλό τηλεφώνημα, διευκόλυνε τον Νίκο Χαρδαλιά να τον διαδεχτεί. Ήταν πράγματι το ζεϊμπέκικο η αιτία; Από τη μία ψέλλιζε ότι θα ιδρύσει κόμμα ενάντια στους “πορφυρογέννητους” κι από την άλλη αναζητούσε απεγνωσμένα επαφές με το Μέγαρο Μαξίμου σε κάθε πολιτική κρίση.
Σε πρόσφατες εκδηλώσεις, φάνηκε να κινείται σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Σε μία, χειροκροτούσε ομιλητές που επί εποχής ΣΥΡΙΖΑ σιώπησαν σε κρίσιμα ζητήματα όπως η εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα. Την επόμενη, συμμετείχε σε εκδήλωση της Ομάδας Αλήθειας, με ευρεία συμμετοχή στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, όπου περίσσευαν οι χαιρετούρες, οι φωτογραφίες και οι αγκαλιές. Αυτή η στάση, να πατάει σε πολλές βάρκες, αποδείχθηκε τελικά καταστροφική.
Παράλληλα, ακόμα και μετά την έξοδό του από την Περιφέρεια Αττικής, χύθηκε αρκετό μελάνι γύρω από το όνομά του με σκιές και σκάνδαλα που έχουν γραφτεί κατά κόρον στον Τύπο, συνοδευόμενα από βαριές υπόνοιες για οικονομικές ατασθαλίες, οι οποίες παραμένουν μέχρι σήμερα αναπάντητες.
Η επόμενη σελίδα για τον Γιώργο Πατούλη ίσως περιλαμβάνει αναμονή για την αλλαγή ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία, μήπως και βρει δίοδο επιστροφής.
Τα όνειρα επιστροφής του στη δημόσια σφαίρα μοιάζουν πλέον μακρινά, όχι μόνο γιατί έχασε τη στήριξη, αλλά και γιατί για κακή του τύχη έπεσε πάνω σε έναν πρωθυπουργό όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που δεν παίζει με λόγια αλλά με έργα. Οι μαγκιές απλώς δεν πέρασαν.
Καλύτερα να απολαύσει όσα “κόπιασε” να αποκτήσει, γιατί η πολιτική δεν έχει χώρο για εκείνους που δίνουν τη μάχη της φωτογραφίας και όχι της ουσίας.
