Σε βαρύ κλίμα αποχαιρέτησαν συγγενείς, φίλοι και συναθλητές τον Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη, πρωταθλητή της άρσης βαρών και Ολυμπιονίκη, η εξόδιος ακολουθία του οποίου τελέστηκε το απόγευμα της Τετάρτης (30/7) στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονα Πανοράματος.
Ο σπουδαίος αθλητής έφυγε από τη ζωή έπειτα από μακροχρόνιο αγώνα με τον καρκίνο, αφήνοντας πίσω του τεράστια θλίψη στην οικογένειά του. Συντετριμμένη έφτασε στον ναό η σύζυγός του, Βούλα Πατουλίδου, η οποία στάθηκε στο πλευρό του για 42 ολόκληρα χρόνια. Ο γιος τους, Γιώργος, την κρατούσε από το χέρι καθ’ όλη τη διάρκεια της τελετής, μένοντας δίπλα της μέχρι το τέλος.
Η Βούλα Πατουλίδου ήταν εκείνη που πρώτη υποδέχτηκε το φέρετρο του Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη στην εκκλησία. Μόλις το αντίκρισε, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της, με τη συγκίνησή της να κορυφώνει το ήδη φορτισμένο κλίμα.
Η οικογένεια έχει ζητήσει, αντί στεφάνων, όσοι επιθυμούν να ενισχύσουν τον Σύλλογο Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματικές Ασθένειες «ΛΑΜΨΗ», ως φόρο τιμής στη μνήμη του.
Ο γιος του, Γιώργος Ζαρζαβατσίδης, αποχαιρέτησε τον πατέρα του με λόγια γεμάτα συγκίνηση και ευγνωμοσύνη:
«Σήμερα ο ουρανός απέκτησε έναν από τους καλύτερους.
Έφυγε από κοντά μας ο άνθρωπος που ήταν τα πάντα για εμάς. Ένας πατέρας, φίλος, στήριγμα, καθοδηγητής. Ένας άνθρωπος που πρόσφερε μόνο γέλιο, χαρά και όμορφες αναμνήσεις σε όσους είχαν την τιμή να τον γνωρίσουν.
Βοήθησε ανθρώπους, Ολυμπιονίκες, οικογένειες, φίλους — χωρίς να περιμένει ποτέ αντάλλαγμα. Έδινε χωρίς να το σκέφτεται. Αγάπησε βαθιά, θυσιάστηκε αθόρυβα, στάθηκε βράχος για την οικογένειά του και φως για όλους γύρω του.
Δεν έζησε για τον εαυτό του. Έζησε για να δίνει.
Και έδωσε τα πάντα.
Ο κόσμος είναι φτωχότερος σήμερα, αλλά όσοι τον αγαπήσαμε θα συνεχίσουμε να κουβαλάμε μέσα μας την ψυχή του.
Και αυτή η ψυχή ήταν καθαρή, φωτεινή, σπάνια.
Αντίο πατέρα μου.
Σε ευχαριστώ για όλα.
Ηρέμησε και καμάρωνε από εκεί ψηλά!
Αναλαμβάνω εγώ τώρα!»
Με μια εξίσου συγκινητική ανάρτηση, η Βούλα Πατουλίδου μίλησε για τον άντρα της ζωής της:
«Ένα γέλιο ήταν η ζωή μου μαζί του. Γέλιο, φως και ζεστασιά. Από αυτά τα γέλια που γεμίζουν το σπίτι και σπρώχνουν μακριά τον φόβο και το σκοτάδι.
Ένα γέλιο που έγινε ανάσα, παρηγοριά, πυξίδα. Αυτό το γέλιο… έσβησε σήμερα το πρωί.
Ο Δημήτρης μου…
Ο άνθρωπός μου. Ο άντρας μου. Ο φίλος μου. Ο σύντροφός μου. Ο πατέρας του παιδιού μου. Το στήριγμά μου, ο βράχος μου.
Έδωσε τον πιο σκληρό, τον πιο άδικο αγώνα που μπορεί να δώσει άνθρωπος. Και τον έδωσε με το κεφάλι ψηλά. Με λεβεντιά.
Ήθος. Δύναμη. Αξιοπρέπεια. Και αγάπη… αγάπη που χωρούσε τον κόσμο όλο. Μαζί του έζησα. Μαζί του μεγάλωσα. Μαζί του έγινα αυτό που είμαι σήμερα.
Ό,τι πιο πολύτιμο έχω, το γέννησα μαζί του.
Θα τον αποχαιρετήσουμε αύριο, Τετάρτη 30 Ιουλίου 2025, στις 16:30 στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Πανοράματος.
Και σας παρακαλώ – αντί για στεφάνια – αν θέλετε να τιμήσετε τη μνήμη του, να στηρίξετε τον Σύλλογο Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματικές Ασθένειες “ΛΑΜΨΗ”. Έτσι θα ζει μέσα από κάθε παιδικό χαμόγελο που θα σωθεί».
Ποιος ήταν ο Δημήτρης Ζαρζαβατσίδης
Ο Δημήτρης Ζαρζαβατσίδης γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1956 στην Κάτω Τούμπα Θεσσαλονίκης και διακρίθηκε στον χώρο της άρσης βαρών. Το 1980 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, καταλαμβάνοντας την 8η θέση στην κατηγορία βαρέων βαρών με σύνολο 347,5 κιλά.
Αφιέρωσε δεκαετίες στη διδασκαλία της άρσης βαρών στο ΤΕΦΑΑ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ διετέλεσε προπονητής εθνικών ομάδων εφήβων (1988–1992, 1995–2000), συμβάλλοντας στην κατάκτηση σημαντικών διακρίσεων σε διεθνές επίπεδο.
