Η δίκη του Ντομινίκ Πελικό, που συγκλόνισε τη Γαλλία και έγινε παγκόσμιο θέμα, συνεχίζει να ρίχνει βαριά σκιά στην οικογένειά του. Ο άνδρας που ομολόγησε πως ναρκώνει τη σύζυγό του και την παραδίδει σε ξένους για βιασμό και κακοποίηση, καταδικάστηκε σε 20 χρόνια κάθειρξη. Ωστόσο, οι πληγές που άνοιξαν δεν έκλεισαν με την απόφαση του δικαστηρίου.
Η Ζιζέλ Πελικό, η γυναίκα που βρήκε τη δύναμη να «σπάσει τη σιωπή» και να παραιτηθεί από το δικαίωμα ανωνυμίας, στάθηκε αντιμέτωπη με τον πρώην σύζυγό της στη δικαστική αίθουσα. Στο πλευρό της βρισκόταν και η κόρη τους, Καρολίν Νταριάν. Όμως η αποκάλυψη ότι και εκείνη είχε υπάρξει θύμα του πατέρα της άλλαξε τα πάντα. Στον υπολογιστή του Ντομινίκ βρέθηκε φάκελος με το φρικιαστικό όνομα «Η κόρη μου γυμνή», που περιείχε διαγραμμένες φωτογραφίες της, φορώντας μόνο ένα μπλουζάκι και εσώρουχο.
Η Καρολίν μίλησε ανοιχτά για το δικό της μαρτύριο, χαρακτηρίζοντας τον εαυτό της «δεύτερο θύμα». Κυκλοφόρησε μάλιστα το βιβλίο Δεν θα τον ξαναπώ ποτέ πατέρα, επιχειρώντας να δώσει φωνή στο τραύμα που κουβαλά. Παρά τα στοιχεία, ο πατέρας της καταδικάστηκε μόνο για κατοχή άσεμνων εικόνων, αφήνοντάς την με την αίσθηση πως η δική της υπόθεση αγνοήθηκε. «Είμαι το ξεχασμένο θύμα αυτής της υπόθεσης», είπε ενώπιον των δικαστών.
Η κοινή γνώμη χειροκρότησε την τόλμη της Ζιζέλ. Όμως η σχέση μητέρας και κόρης κατέρρευσε. Σε συνέντευξή της στην Telegraph, η Καρολίν αποκάλυψε πως πλέον δεν έχει καμία επαφή μαζί της. «Η μητέρα μου άφησε το χέρι μου μέσα στο δικαστήριο», δήλωσε με πίκρα. «Με εγκατέλειψε». Παρά τη στήριξη που η ίδια δηλώνει πως πρόσφερε στη μητέρα της, αισθάνθηκε πως όταν χρειάστηκε εκείνη, δεν τη βρήκε δίπλα της. «Στην αυλή του δικαστηρίου, μου είπε δύο-τρεις φορές: “Σταμάτα να κάνεις θέαμα”. Αυτό δεν μπορώ να το συγχωρήσω ποτέ».
Η Καρολίν δηλώνει ξεκάθαρα πως, σε αντίθεση με την εικόνα που έχει σχηματίσει η κοινωνία, η Ζιζέλ δεν είναι «είδωλο» για την ίδια. «Η μαμά μου έγινε σύμβολο, μια φιγούρα που ο κόσμος θαυμάζει. Εμείς όμως μείναμε στη γη, με αναπάντητα ερωτήματα, βαθιά πληγωμένοι και μόνοι». Παρά την αναγνώριση ότι η μητέρα της προσπαθεί να χτίσει μια νέα ζωή, τονίζει: «Μια μάνα παραμένει μάνα μέχρι να πεθάνει, όποια κι αν είναι τα εμπόδια. Αλλά εκείνη δεν τήρησε αυτό το συμβόλαιο μαζί μου».
Η υπόθεση χαρακτηρίστηκε από τα γαλλικά μέσα ως «ιστορική δίκη». Πίσω όμως από τους τίτλους και τα φώτα της δημοσιότητας, μητέρα και κόρη πορεύονται χωριστά, κουβαλώντας η καθεμία το δικό της φορτίο και τη δική της εκδοχή της αλήθειας.
