«Είμαι ερωτευμένος με την Άσπα», συνήθιζε να λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος για τη γυναίκα που σημάδεψε τη ζωή του, την κατά κόσμον Ασπασία Αραπίδου. Οι δυο τους, που σε λίγες μέρες θα συμπλήρωναν 58 χρόνια γάμου, έζησαν μια από τις πιο δυνατές ιστορίες αγάπης της ελληνικής μουσικής σκηνής.
«Η Άσπα είναι η γυναίκα της ζωής μου», επαναλάμβανε συχνά ο μεγάλος τραγουδοποιός, που έφυγε από τη ζωή το απόγευμα της Τρίτης, 21 Οκτωβρίου, σε ηλικία 81 ετών.
Με την Άσπα απέκτησαν δύο παιδιά και στάθηκαν ο ένας στο πλευρό του άλλου σε όλες τις φάσεις της ζωής τους —στις χαρές, στις δυσκολίες, στα φώτα και στις σκιές. «Η Άσπα είναι η γυναίκα της ζωής μου, 57 χρόνια με ανέχεται το κορίτσι. Είμαι ερωτευμένος με την Άσπα. Με ζηλεύει πάρα πολύ. ‘Ποια είναι αυτή; Γιατί κοιτάς προς τα εκεί;’ με ρωτάει. Είναι εξαιρετική η Άσπα, αφοσιώθηκε σε αυτόν τον γάμο χωρίς να χάσει την προσωπικότητά της», είχε πει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του.
Για εκείνη έγραψε και το ομώνυμο τραγούδι του 1979:
«Σταθερά στη βροχή
Πριν το τρένο αποσπαστεί
Τα χρυσά σου χείλη ακουμπάς
Στα βρεγμένα μάγουλά μου
Άσπα, κάνε λίγο υπομονή χαρά μου»
«Την ημέρα του όχι, εμείς είπαμε ναι»
Η σχέση τους ξεκίνησε σε νεαρή ηλικία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες. Ο Σαββόπουλος ήταν τότε στη φυλακή, ενώ η Άσπα, ακόμη μαθήτρια, τον επισκεπτόταν μαζί με συγγενείς πολιτικών κρατουμένων.
«Πήρα την απόφαση να την παντρευτώ όταν ήμουν στην απομόνωση, στη φυλάκα! Όπως παίρνουμε αποφάσεις, έτσι κι εγώ πήρα δύο σημαντικές: να ασχοληθώ με τη μουσική και να παντρευτώ την Άσπα, επειδή την αγαπώ», είχε αφηγηθεί. Ο γάμος τους έγινε στις 28 Οκτωβρίου 1967 —«την ημέρα του όχι, εμείς είπαμε ναι».
Η νεαρή Άσπα, όπως είχε περιγράψει ο ίδιος, στάθηκε στο πλευρό του με θάρρος και αγάπη: «Η Άσπα ερχόταν στη φυλακή να με δει… Ήταν μικρή, στην τρίτη λυκείου. Έφερε τον κόσμο άνω κάτω, έμαθε πού είμαι και ήρθε στην ουρά… Σε κάνει ατρόμητο η αγάπη».
«Ώσπου η ζωή να βασιλέψει, εγώ θα σ’ αγαπώ»
Στο βιβλίο του «Γιατί τα Χρόνια Τρέχουν Χύμα», ο Σαββόπουλος είχε αφιερώσει μεγάλο κομμάτι στην αγαπημένη του, περιγράφοντας τις δοκιμασίες, τις εντάσεις και τη βαθιά αγάπη που τους ένωνε.
Μέσα από τις σελίδες του μιλά με ειλικρίνεια για τις κρίσεις, τις ζήλιες, τις αποστάσεις αλλά και για τις στιγμές συμφιλίωσης που τους κράτησαν ενωμένους:
«Και με την Άσπα τελικά καλά ταιριάξαμε. Κοντεύουμε εξήντα χρόνια παντρεμένοι… Αλλά όχι. Τη θέλω ακόμα».
Εξομολογείται επίσης με τρυφερότητα και αυτοσαρκασμό τα δύσκολα χρόνια της καριέρας του, όταν η δουλειά και οι πειρασμοί μπλέκονταν με την καθημερινότητα:
«Δούλευα σε κλαμπ γεμάτα από νεαρές γυναίκες… αλλά δεν έπρεπε ν’ αγγίξω τίποτα. Μόνο να βλέπω».
Παρά τις στιγμές απομάκρυνσης, οι δυο τους δεν σταμάτησαν ποτέ να επιστρέφουν ο ένας στον άλλον:
«Τα είπαμε, τα ξομολογηθήκαμε, τρομάξαμε με τα ίδια μας τα λόγια… κι ανοίξαμε τις ψυχές μας επιτέλους μαζί με τις μελανιές τους».
Ο έρωτάς τους άντεξε στον χρόνο —με πάθος, σιωπές, καταιγίδες και συμφιλιώσεις— κι έγινε σύμβολο αγάπης και συντροφικότητας.
«Κοντεύουν σαράντα χρόνια από τότε. Και συνεχίζουμε εν πλω, κοιτώντας πίσω τον αφρό.
Ώσπου η ζωή να βασιλέψει, εγώ θα σ’ αγαπώ».
