Κάθε μέρα που ξετυλίγεται το ζήτημα με τα περίφημα «σπιτάκια ανακύκλωσης», αισθάνομαι όλο και πιο προσβεβλημένος ως πολίτης. Από τη μία βρίσκεται η ελληνική ΤΕΧΑΝ, η οποία υπέβαλε προσφορά ύψους 300.000 ευρώ ανά σπιτάκι, όταν άλλες εταιρείες έδιναν μόλις 60.000. Από την άλλη, η νορβηγική TOMRA Systems, που αντί να λειτουργήσει ως “αντίβαρο” στη σπατάλη, κατέθεσε ακόμη πιο υψηλή προσφορά: 332.072 ευρώ με τον ΦΠΑ!
Αλήθεια, τι συμβαίνει; Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι ένα κουβούκλιο ανακύκλωσης, με τα δεδομένα της τεχνολογίας και της αγοράς το 2025, αξίζει όσο ένα μικρό διαμέρισμα. Αντίθετα, όλα δείχνουν προς ακόμη μία περίπτωση κακοδιαχείρισης και κατασπατάλησης ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων.
Και να μην ακουστεί η δικαιολογία ότι δήθεν οι προσφορές “αντικατοπτρίζουν την ποιότητα”. Όταν η ΕΔΕΛ έχει ήδη εντοπίσει παρατυπίες, όταν οι αποκλίσεις στις τιμές είναι τεράστιες και όταν το κόστος μετακυλίεται στον πολίτη, τότε δεν μιλάμε για ποιότητα αλλά για θράσος.
Η ΤΕΧΑΝ και η TOMRA, με τις εξωφρενικές τους προτάσεις, δεν είναι απλώς συμμετέχουσες σε έναν διαγωνισμό. Αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, που ονομάζεται «υπερκοστολόγηση». Και εγώ, ως πολίτης, δεν μπορώ να δεχτώ ότι το μέλλον της ανακύκλωσης στην Ελλάδα θα στηριχθεί σε τέτοιες πρακτικές.
Αρκετά με τα “σπιτάκια” που κόστισαν όσο βίλες. Πλέον, η μπάλα βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Κι εμείς, οι πολίτες, έχουμε δικαίωμα να απαιτούμε απαντήσεις, διαφάνεια και – πάνω απ’ όλα – δικαιοσύνη.
πηγή: toedolio5.gr
