Η Κρήτη κάτω από αστυνομική ομπρέλα – Μόνιμες δυνάμεις, έρευνες και το χωριό σε κατάσταση επιτήρησης. Η βεντέτα που συγκλόνισε το νησί και η αποφασιστικότητα του κράτους να βάλει τέλος σε μια ματωμένη παράδοση.
Τα Βορίζια του Ηρακλείου δεν είναι πια το ήσυχο χωριό του Ψηλορείτη. Είναι ένα τόπος υπό αστυνομική κατοχή — με μπλόκα στις εισόδους, περιπολικά σε κάθε γωνιά και πάνοπλους άνδρες των ΕΚΑΜ και της ΟΠΚΕ να περιπολούν νύχτα και μέρα. Το ελληνικό κράτος επενέβη δυναμικά, αποφασισμένο να μη ζήσει η Κρήτη άλλη αιματοχυσία. Η επιχείρηση μηδενικής ανοχής τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή, με στόχο την αποτροπή κάθε πιθανότητας αναζωπύρωσης της βεντέτας που ήδη στοίχισε δύο ζωές και άφησε πίσω της μια κοινωνία παραλυμένη από τον φόβο.
Η αφορμή ήταν μια έκρηξη σε υπό κατασκευή κατοικία που στάθηκε ικανή να ξυπνήσει παλιές έχθρες και να ανάψει τη θρυαλλίδα μιας νέας τραγωδίας. Οι σφαίρες που ακολούθησαν δεν χτύπησαν μόνο ανθρώπους — τραυμάτισαν βαριά την ψυχή ενός τόπου που εδώ και χρόνια ισορροπεί ανάμεσα στην περηφάνια και τη βία. Σήμερα, το χωριό φυλάσσεται σαν φρούριο. Στις πλαγιές του Ψηλορείτη, ελικόπτερα της ΕΛ.ΑΣ. κάνουν κύκλους πάνω από τα σπίτια, ενώ drones επιτηρούν διακριτικά κάθε ύποπτη κίνηση.
Η αστυνομική επιχείρηση είναι από τις μεγαλύτερες των τελευταίων ετών.
Πραγματοποιούνται συνεχείς έρευνες σε σπίτια, κατασχέσεις οπλισμού, προσαγωγές και συλλήψεις. Στο χωριό επιχειρούν δυνάμεις της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, ειδικά κλιμάκια της Αντιτρομοκρατικής και εκπαιδευμένοι διαπραγματευτές. Το μήνυμα από την Αθήνα είναι σαφές: καμία ανοχή, καμία συγκάλυψη, καμία δικαιολογία. Το κράτος είναι παρόν και δεν πρόκειται να υποχωρήσει μέχρι να επανέλθει πλήρως η τάξη.
Οι κάτοικοι, κουρασμένοι και τρομαγμένοι, προσπαθούν να συνέλθουν. Οι δρόμοι άδειοι, τα μαγαζιά σφαλισμένα, τα παιδιά κρατούνται στα σπίτια. Η Κρήτη, που πάντα καμάρωνε για τη λεβεντιά της, βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με το σκοτεινό πρόσωπο της τιμής και της εκδίκησης. Μια “παράδοση” που πέρασε τα όρια και άφησε πίσω της αίμα και ντροπή. Η αστυνομία, για πρώτη φορά, φαίνεται αποφασισμένη να μείνει όσο χρειαστεί. Το χωριό παραμένει σε πλήρη επιτήρηση και χαρακτηρίζεται από τις Αρχές ως “ευαίσθητη ζώνη”.
Το ερώτημα όμως παραμένει: μπορεί η παρουσία των όπλων του κράτους να νικήσει τα όπλα της βεντέτας; Οι ειδικοί μιλούν για κοινωνική πληγή που δεν κλείνει με περιπολίες, αλλά με παιδεία, εμπιστοσύνη και αλλαγή νοοτροπίας. Η Κρήτη δεν μπορεί να προχωρήσει όσο κουβαλά τον φόβο σαν οικογενειακή παράδοση.
Τα Βορίζια είναι σήμερα το σύμβολο μιας Ελλάδας που δοκιμάζεται ανάμεσα στην παράδοση και στον νόμο. Μια Ελλάδα που καλείται να επιλέξει αν θα ζήσει με το κράτος ή με το Καλάσνικοφ. Αυτή τη φορά, το κράτος δείχνει έτοιμο να γράψει το τέλος. Το ερώτημα είναι αν το χωριό θα το αντέξει.
