Οι αγρότες συγκεντρωμένοι στο μπλόκο του Ορχομενού επαναλαμβάνουν με ένταση ότι «Θα μείνουμε μέχρι τα Χριστούγεννα», επιμένοντας πως ο αγώνας τους είναι ζήτημα επιβίωσης. Πάνω από τετρακόσια τρακτέρ βρίσκονται παρατεταγμένα στον χώρο και όσοι συμμετέχουν στη δράση σημειώνουν ότι ακολουθούν τον πανελλαδικό αγώνα, όπως χαρακτηριστικά δηλώνουν «ό,τι κάνουν όλοι οι αγρότες, κάνουμε κι εμείς».
Οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί μιλούν κυρίως για την απώλεια εισοδήματος που, όπως εξηγούν, έχει καταστήσει τη γεωργική δραστηριότητα ασύμφορη. Ένας παραγωγός αναφέρει ότι το βαμβάκι καλλιεργείται με κόστος διακοσίων ευρώ ανά στρέμμα και κατά την άποψή του η χαμηλότερη δίκαιη τιμή θα έπρεπε να είναι πενήντα λεπτά. Τονίζει όμως πως «το παίρνουν με 34 λεπτά, χωρίς να ρωτάνε κανέναν». Για το στάρι εξηγεί ότι με βάση τα έξοδα θα έπρεπε να δίνεται στα είκοσι πέντε λεπτά, ενώ αυτή τη στιγμή αγοράζεται στα δεκαεννέα. Τα στοιχεία αυτά, όπως λέει, οδηγούν στη διαπίστωση ότι «καταναλώνουμε 100 και συμπράττουμε 50» και αυτό δεν μπορεί να σημαίνει τίποτα άλλο πέρα από φτωχοποίηση και ερημοποίηση.
Περιγράφει ακόμη ότι πολλά νεότερα παιδιά εγκαταλείπουν τα χωράφια και αναζητούν εργασία σε εργοστάσια της περιοχής. Επαναφέρει με έμφαση το ερώτημα που τους βασανίζει. «Να τα παρατήσουμε όλα και να δώσουμε τη γη μας, που τη βρήκαμε από παππούδες και προπαππούδες; Να την πάρουν τα καρτέλ, όταν εδώ θα γίνει έρημος; Όχι. Θα αντισταθούμε. Δεν φεύγουμε από εδώ». Η στάση αυτή εκφράζει την αγωνία αλλά και την πίστη τους πως η γη πρέπει να μείνει στα χέρια αυτών που τη δουλεύουν.
Οι αγρότες ξεκαθαρίζουν ότι η παρουσία τους στα μπλόκα δεν σχετίζεται με επιδοτήσεις. «Δεν μείναμε για να πάρουμε επιδότηση. Τι είμαστε; Επαίτες να ζητάμε δανεικά; Εδώ δουλεύουμε», αναφέρουν. Υπογραμμίζουν ότι καθένας τους έχει επενδύσει περιουσία που μπορεί να αγγίζει από τριακόσιες έως πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ σε γη και μηχανήματα και πως χρειάστηκαν χρόνια σκληρής δουλειάς για να τα αποκτήσουν.
Ένας από τους αγρότες λέει χαρακτηριστικά ότι έφτασαν σε μια ηλικία που αγόρασαν κτήματα και εξοπλισμό προκειμένου να συνεχίσουν την παραγωγή και όχι για να ακούνε ότι τάχα δεν τους εκμεταλλεύεται κανείς ενώ στην πράξη τους αφήνει στο περιθώριο. Η φράση «Όχι παιδιά» κλείνει την αφήγησή του και αποτυπώνει τον θυμό αλλά και την ακλόνητη αποφασιστικότητα που επικρατεί στα μπλόκα.
