Στην πολιτική δεν πληρώνεις το λάθος. Πληρώνεις την υποκρισία. Και όταν έχεις χτίσει την πολιτική σου ταυτότητα πάνω στο ηθικό πλεονέκτημα, κάθε ρωγμή μετατρέπεται αυτομάτως σε πολιτικό πρόβλημα. Αυτό ακριβώς αντιμετωπίζει σήμερα ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Η επιλογή του να επενδύσει στο αφήγημα της καθαρότητας και του νέου πολιτικού ήθους ήταν συνειδητή. Ήταν ο βασικός του άξονας διαφοροποίησης. Ήταν το κεφάλαιο με το οποίο ζήτησε πολιτική εμπιστοσύνη. Όταν όμως η ηθική μετατρέπεται σε επικοινωνιακό εργαλείο, τότε η συνέπεια δεν είναι επιλογή. Είναι όρος επιβίωσης.
Οι υποθέσεις που αγγίζουν το στενό πολιτικό και προσωπικό περιβάλλον ενός αρχηγού, οι σχέσεις και οι κουμπαριές, δεν κρίνονται μόνο θεσμικά. Κρίνονται πολιτικά. Και εκεί το πρόβλημα δεν είναι απλώς η ύπαρξή τους αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται. Η αμηχανία. Η καθυστέρηση. Η προσπάθεια υποβάθμισης.
Όταν έχεις ανεβάσει τόσο ψηλά τον πήχη της ηθικής, δεν υπάρχουν “μικρά” ζητήματα. Κάθε εξαίρεση ακυρώνει τον κανόνα. Κάθε σιωπή δημιουργεί υποψία. Και κάθε υπεκφυγή επιστρέφει ως απώλεια αξιοπιστίας.
Η κοινωνία δεν ζητά αλάνθαστους. Ζητά καθαρούς ρόλους και καθαρές απαντήσεις. Όταν καταγγέλλεις πρακτικές και ταυτόχρονα δείχνεις ανοχή σε αντίστοιχες συμπεριφορές στο δικό σου περιβάλλον, τότε δεν μιλάς για αξίες. Μιλάς για επιλεκτική ηθική. Και αυτή δεν συγχωρείται.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης σήμερα δεν φθείρεται από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Φθείρεται από το ίδιο του το αφήγημα. Από την απόσταση ανάμεσα στον λόγο και στη στάση του. Από την αίσθηση ότι το “νέο” μοιάζει επικίνδυνα με το “παλιό”, απλώς με διαφορετική βιτρίνα.
Στην πολιτική το κάρμα δεν είναι μεταφυσική έννοια. Είναι μηχανισμός. Ό,τι εργαλειοποιείς επιστρέφει. Ό,τι χρησιμοποιείς ως όπλο εναντίον των άλλων, το βρίσκεις μπροστά σου όταν αλλάζουν οι ρόλοι. Και τότε δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πολιτικό κόστος. Αυτό είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ηγεσία που μπορεί να το διαχειριστεί με καθαρό λόγο και ανάληψη ευθύνης. Γιατί χωρίς αυτά καμία πολιτική ανανέωση δεν πείθει και κανένα ηθικό πλεονέκτημα δεν αντέχει στον χρόνο.
Η πολιτική δεν συγχωρεί τις κουμπαριές όταν συνοδεύονται από μαθήματα ηθικής. Τις επιστρέφει ως μπούμερανγκ. Και όταν επιστρέφουν, ο λογαριασμός είναι πάντα πολιτικός.
