Το 2026 έδειξε από τις πρώτες του ώρες ότι δεν θα είναι μια εύκολη χρονιά. Πριν ακόμη κοπάσουν τα πυροτεχνήματα της Πρωτοχρονιάς και πριν τελειώσουν οι αγκαλιές και οι ευχές για «μια καλή χρονιά», άρχισαν να καταφθάνουν αλλεπάλληλες ειδήσεις θανάτου και καταστροφής. Ήταν τόσες και τόσο βαριές που σχεδόν σκέπασαν κάθε θετικό νέο, σαν η χρονιά να ξεκίνησε κουβαλώντας ένα δυσβάσταχτο φορτίο από έναν κόσμο που μοιάζει να μην βρίσκει ποτέ γαλήνη.
Με τον Ιανουάριο να φτάνει στο τέλος του, το 2026 μοιάζει ήδη εξαντλημένο από τραγωδίες. Οι εικόνες και οι αριθμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλον, ενώ η φράση «άλλο κακό να μη μας βρει» ακούγεται πλέον περισσότερο ως προσευχή παρά ως σχήμα λόγου. Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμβεί κάτι ακόμη, αλλά πόσες ζωές θα χαθούν πριν κλείσει ο πρώτος μήνας της χρονιάς.
Από την Ελβετία και το Ιράν μέχρι τη Μινεσότα και από εκεί στην Ελλάδα και τη Ρουμανία, διαφορετικές χώρες και διαφορετικά αίτια οδήγησαν στο ίδιο τραγικό αποτέλεσμα. Νεκροί, οικογένειες διαλυμένες και μια κοινή αίσθηση ότι το 2026 ξεκίνησε με τον πιο σκοτεινό τρόπο.
Στο Ιράν, λίγες ημέρες πριν φύγει το 2025, διαδηλώσεις εμπόρων μετατράπηκαν σε μαζικές αντικυβερνητικές κινητοποιήσεις. Η απάντηση του καθεστώτος ήταν βίαιη, με πυρά και πλήρη συσκότιση της ενημέρωσης. Οι ταραχές συνεχίστηκαν και μέσα στο νέο έτος, με συγκλονιστικά βίντεο να δείχνουν την έκταση της οργής. Οι επίσημοι αριθμοί μιλούν για περίπου τρεις χιλιάδες νεκρούς, ενώ οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανεβάζουν τον απολογισμό πάνω από έξι χιλιάδες, σε ένα περιβάλλον όπου η αλήθεια δύσκολα φτάνει έξω από τα σύνορα της χώρας.
Στην Ελβετία, η Πρωτοχρονιά βάφτηκε μαύρη στο Κραν Μοντανά. Δεκάδες νέοι άνθρωποι, πολλοί ανήλικοι, έχασαν τη ζωή τους σε πυρκαγιά στο υπόγειο μπαρ «Le Constellation». Ανάμεσά τους και η 15χρονη Ελληνίδα Αλίκη Καλλέργη. Η φωτιά εξαπλώθηκε σε ελάχιστα λεπτά, αφήνοντας πίσω της σαράντα νεκρούς και περισσότερους από εκατό τραυματίες, αρκετούς με βαριά εγκαύματα.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Μινεάπολη έγινε σκηνή δύο αιματηρών περιστατικών μέσα σε λίγες ημέρες. Η 37χρονη Ρενέ Νικόλ Γκουντ σκοτώθηκε από πυρά πράκτορα της ICE μπροστά στην κάμερα, ενώ λίγες ημέρες αργότερα ο νοσηλευτής Άλεξ Πρέτι έπεσε νεκρός από αστυνομικούς της CBP. Και στις δύο περιπτώσεις, οι αρχές μίλησαν για «αυτοάμυνα», ισχυρισμούς που προκάλεσαν κύμα αντιδράσεων.
Στην Ελλάδα, η κακοκαιρία του Ιανουαρίου άφησε πίσω της δύο νεκρούς. Στο Άστρος Κυνουρίας, ο λιμενικός Ανδρέας Αραχωβίτης παρασύρθηκε από τεράστια κύματα την ώρα που προσπαθούσε να βοηθήσει πολίτες. Λίγες ώρες αργότερα, στην Άνω Γλυφάδα, η Χριστίνα Φωστέρη έχασε τη ζωή της όταν τα ορμητικά νερά τη μετέφεραν κάτω από όχημα σε πλημμυρισμένο δρόμο.
Το ίδιο σκοτάδι σκίασε και μια οικογενειακή τραγωδία στη Γλυφάδα, όπου ένας 46χρονος δολοφόνησε τον ηλικιωμένο πατέρα του, έχοντας στο παρελθόν σκοτώσει και τη μητέρα του. Η υπόθεση ανέδειξε ξανά τα κενά στην ψυχιατρική παρακολούθηση και την πρόληψη.
Στα Τρίκαλα, τα ξημερώματα της 26ης Ιανουαρίου, μια έκρηξη στο εργοστάσιο μπισκοτοποιίας «Βιολάντα» κόστισε τη ζωή σε πέντε γυναίκες. Εργάζονταν στη νυχτερινή βάρδια για να μπορούν να είναι κοντά στις οικογένειές τους την ημέρα. Η διαρροή προπανίου, που φαίνεται να υπήρχε για μήνες, μετατράπηκε σε παγίδα θανάτου.
Και πριν προλάβει να κοπάσει το σοκ, ήρθε η είδηση από τη Ρουμανία. Επτά φίλαθλοι του ΠΑΟΚ σκοτώθηκαν σε τροχαίο δυστύχημα καθώς ταξίδευαν οδικώς προς τη Γαλλία για τον αγώνα με τη Λιόν. Το μίνι βαν στο οποίο επέβαιναν συγκρούστηκε μετωπικά με νταλίκα. Από τους δέκα επιβάτες, μόνο τρεις επέζησαν. Ένας εξ αυτών μίλησε για τιμόνι που «μπλόκαρε» την ώρα της προσπέρασης. Άλλος, συντετριμμένος, δήλωσε «Εγώ αυτή τη στιγμή θρηνώ τους φίλους μου. Σήμερα, είναι πένθος».
Η τραγωδία δεν σταμάτησε εκεί. Στο άκουσμα της είδησης, ένας 55χρονος φίλαθλος υπέστη ανακοπή και κατέληξε, ανεβάζοντας τον απολογισμό των θυμάτων στους οκτώ. Τα ονόματά τους γράφτηκαν σε φανέλες της ομάδας, ως μια σιωπηλή υπόσχεση ότι δεν θα ξεχαστούν.
Έτσι κύλησε ο Ιανουάριος του 2026. Ένας μήνας που άφησε πίσω του στάχτες, δάκρυα και μια αίσθηση συλλογικού πένθους, θυμίζοντας με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή.
