Μια Ferrari καθαρής αξίας 256.303 ευρώ, ΦΠΑ 61.752,72 ευρώ και ένα αίτημα επιστροφής που έμοιαζε «θεωρητικά» σύννομο, αλλά κατέρρευσε πλήρως στον έλεγχο. Η υπόθεση ελληνικής εταιρείας, όπως αποτυπώνεται στην Απόφαση 3045/13.11.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών, αποκαλύπτει με σαφήνεια πού θέτει η φορολογική διοίκηση το όριο ανάμεσα στη δηλωμένη επαγγελματική ιδιότητα και στην απόδειξη πραγματικής οικονομικής δραστηριότητας.
Η εταιρεία ιδρύθηκε στα τέλη Οκτωβρίου 2024 με αντικείμενο τη διαχείριση και εκμίσθωση ακινήτων. Λίγο αργότερα, τον Δεκέμβριο, προχώρησε σε εντυπωσιακή αύξηση κεφαλαίου και τροποποίηση του καταστατικού της, προσθέτοντας στις δραστηριότητές της την ενοικίαση επιβατηγών αυτοκινήτων χωρίς οδηγό. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδιασμού εισήγαγε από τη Γερμανία ένα υπερπολυτελές αυτοκίνητο Ferrari, κατέβαλε τον αναλογούντα ΦΠΑ στο τελωνείο και υπέβαλε αίτημα επιστροφής του πιστωτικού υπολοίπου.
Το αίτημα ενεργοποίησε προληπτικό στοχευμένο έλεγχο από τη ΔΟΥ Πρέβεζας, κατόπιν εντολής της Διεύθυνσης Επιχειρησιακού Σχεδιασμού Ελέγχων. Κατά τον επιτόπιο έλεγχο της 12ης Φεβρουαρίου 2025, οι ελεγκτές διαπίστωσαν ότι η δηλωμένη έδρα της εταιρείας ήταν χώρος μόλις 10 τετραγωνικών μέτρων μέσα σε γκαράζ πολυκατοικίας ιδιοκτησίας εταίρου της. Δεν υπήρχε καμία επαγγελματική σήμανση ούτε ένδειξη λειτουργίας επιχείρησης rent a car. Το αυτοκίνητο δεν βρέθηκε στον χώρο, με την εταιρεία να υποστηρίζει ότι βρισκόταν σε συνεργείο στην Αθήνα.
Οι έλεγχοι συνεχίστηκαν τον Ιούνιο του 2025, δύο φορές την ίδια ημέρα, χωρίς να αλλάξει η εικόνα. Ούτε η Ferrari εντοπίστηκε ούτε προέκυψαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ουσιαστική δραστηριότητα ενοικίασης οχημάτων. Πέρα από τα παραστατικά αγοράς και εκτελωνισμού και τα έγγραφα του Υπουργείου Τουρισμού για την ένταξη του οχήματος σε καθεστώς εκμίσθωσης, δεν προσκομίστηκε καμία σύμβαση, κανένα τιμολόγιο, κανένα φωτογραφικό στοιχείο ή άλλο αποδεικτικό ότι το αυτοκίνητο χρησιμοποιήθηκε έστω μία φορά για φορολογητέα πράξη.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, η φορολογική διοίκηση απέρριψε την αναγνώριση του πιστωτικού υπολοίπου ΦΠΑ και εξέδωσε οριστική πράξη διορθωτικού προσδιορισμού. Η εταιρεία προσέφυγε στη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών, επικαλούμενη ότι είχε λάβει τις απαιτούμενες άδειες και ότι η αγορά του οχήματος εντασσόταν στον επιχειρηματικό της σχεδιασμό.
Η ΔΕΔ, ωστόσο, ήταν κατηγορηματική. Όπως επισημαίνεται στο σκεπτικό της απόφασης, το δικαίωμα έκπτωσης και επιστροφής ΦΠΑ δεν θεμελιώνεται στην πρόθεση ή στην καταστατική πρόβλεψη, αλλά αποκλειστικά στην πραγματική χρήση των αγαθών για πράξεις που υπάγονται στον φόρο. Σε περίπτωση αμφισβήτησης, το βάρος της απόδειξης φέρει ο φορολογούμενος. Στη συγκεκριμένη υπόθεση κρίθηκε ότι δεν αποδείχθηκε ούτε η κατοχή ούτε η χρήση της Ferrari στο πλαίσιο φορολογητέας δραστηριότητας, ούτε η ουσιαστική λειτουργία της εταιρείας ως επιχείρησης ενοικίασης αυτοκινήτων.
