Ιδιαίτερα βαρύ ήταν το κλίμα το πρωί της Δευτέρας στην εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα», μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Γιώργου Παπαδάκη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Κυριακή έπειτα από καρδιακή ανακοπή. Η απώλεια του ανθρώπου που σημάδεψε την πρωινή ενημέρωση άφησε βαθύ αποτύπωμα σε όλους τους συντελεστές της εκπομπής.
Η εκπομπή άνοιξε με ένα συγκινητικό βίντεο διάρκειας ενός λεπτού, γεμάτο στιγμές από τη μακρά και εμβληματική πορεία του Γιώργου Παπαδάκη στον ΑΝΤ1. Η συναισθηματική φόρτιση κορυφώθηκε όταν μίλησε η αρχισυντάκτρια του «Καλημέρα Ελλάδα» και επί 34 χρόνια στενή συνεργάτιδά του, Άννυ Ζιώγα.
Με εμφανή συγκίνηση και λυγμούς στη φωνή, η Άννυ Ζιώγα είπε: «Μια πολύ δύσκολη μέρα, σήμερα είναι από τις στιγμές που η φωνή βαραίνει, δεν έφυγε ένας απλός δημοσιογράφος, έφυγε ένα κομμάτι της ζωής μου. Για μένα ο Γιώργος δεν ήταν μόνο προϊστάμενος αλλά συνοδοιπόρος επί 34 χρόνια, μια κοινή διαδρομή ζωής γεμάτη πρωινά, εντάσεις, αποφάσεις που δεν ήταν πάντα εύκολες. Μαζί του έμαθα τι σημαίνει ευθύνη και να ακούω την κοινωνία».
Μιλώντας για τον χαρακτήρα και τη στάση ζωής του Γιώργου Παπαδάκη, σημείωσε ότι «ήταν απαιτητικός, αλλά βαθιά δίκαιος, έμπαινε μπροστά, πλήρωνε το κόστος και αυτό είναι κάτι που δεν ξεχνιέται. Για όσους δουλέψαμε, ήταν σχολείο, μια καθημερινή δοκιμασία αντοχής και αξιοπρέπειας».
Συνεχίζοντας, περιέγραψε το προσωπικό κενό που αφήνει η απώλειά του. «Σήμερα νιώθω πως κλείνει ένας μεγάλος κύκλος της ζωής μου. Σωπαίνει μια φωνή που μας ξυπνούσε κάθε πρωί. Τέτοιες φωνές δεν σβήνουν, μένουν μέσα στις κουβέντες και τις σιωπές που μοιραστήκαμε». Και πρόσθεσε με συγκίνηση: «ένα μεγάλο ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη και τη διαδρομή που κάναμε. Σήμερα αποχαιρετώ έναν άνθρωπο της ζωής μου, καλό ταξίδι Γιώργο».
Η Άννυ Ζιώγα αναφέρθηκε και στα όνειρα που δεν πρόλαβε να υλοποιήσει. Όπως είπε, «ο Γιώργος Παπαδάκης έκανε τόσα σχέδια και δεν πρόλαβε να τα κάνει πραγματικότητα. Ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε για την εκπομπή». Θυμήθηκε μάλιστα μια χαρακτηριστική στιγμή από την περίοδο των μνημονίων, τη συνέντευξη Θεοδωράκη που καλούσε τον κόσμο να διαδηλώσει. «Είχα πάει στη συγκέντρωση και τον είχα πάρει τηλέφωνο και του έλεγα “δεν ξέρεις τι δύναμη έχεις”. Δεν το είχε καταλάβει».
Ένα αντίο που ειπώθηκε με πόνο, αλλά και με βαθιά ευγνωμοσύνη, σε έναν άνθρωπο που δεν υπήρξε απλώς δημοσιογράφος, αλλά κομμάτι ζωής για όσους στάθηκαν δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια.
