Εντατικοί έλεγχοι και «βροχή» προστίμων καταγράφονται τις τελευταίες ημέρες στο κέντρο της Αθήνα, με τη δημοτική αστυνομία να στοχεύει τα μηχανάκια που σταθμεύουν παράνομα σε πεζοδρόμια και πεζόδρομους. Η δημοτική αρχή δείχνει αποφασισμένη να βάλει τέλος σε μια εικόνα ανομίας που, επί χρόνια, υπονομεύει την προσβασιμότητα και την ασφάλεια των πεζών, ιδιαίτερα των ατόμων με αναπηρία, των ηλικιωμένων και των γονέων με καρότσια.
Το φαινόμενο είναι γνώριμο. Οδηγοί δικύκλων αφήνουν τα μηχανάκια «όπου βρουν», θεωρώντας αυτονόητο ότι το πεζοδρόμιο είναι προέκταση του χώρου στάθμευσης. Το αποτέλεσμα είναι στενά περάσματα, αναγκαστικές παρακάμψεις και καθημερινές μικρές συγκρούσεις στην πράξη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι έλεγχοι επικεντρώνονται σε δρόμους υψηλής επισκεψιμότητας, όπου η παραβατικότητα είχε παγιωθεί ως κανονικότητα.
Η εικόνα επαναλαμβάνεται καθημερινά. Οι οδηγοί επιστρέφουν στα μηχανάκια τους και βρίσκουν την κλήση διπλωμένη στο τιμόνι, συχνά με έκπληξη και αγανάκτηση. Από την πλευρά του ο Δήμος Αθηναίων ξεκαθαρίζει ότι η ανοχή τελείωσε και ότι η εφαρμογή του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.
Ωστόσο, η αυστηρή αστυνόμευση αναδεικνύει και μια σοβαρή αντίφαση. Το κέντρο της Αθήνας διαθέτει ελάχιστες οργανωμένες υποδομές στάθμευσης για μοτοσυκλέτες. Στην πράξη, οι μόνες σαφώς οριοθετημένες θέσεις βρίσκονται στην Πλατεία Κλαυθμώνος και αυτές δεν επαρκούν ούτε κατ’ ελάχιστον για τις ανάγκες μιας πόλης που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο δίκυκλο ως μέσο καθημερινής μετακίνησης.
Αν κάποιος θελήσει να φτάσει με μηχανάκι στο Σύνταγμα, σύντομα διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει νόμιμος χώρος να το αφήσει. Το αποτέλεσμα είναι η εικόνα που όλοι γνωρίζουμε. Μηχανάκια παρκαρισμένα στα πεζοδρόμια της Σταδίου, στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου, ακόμη και επάνω στην ίδια την πλατεία Συντάγματος. Η παρανομία, αν και αδικαιολόγητη, δεν προέκυψε τυχαία αλλά ως συνέπεια έλλειψης σχεδιασμού.
Η παράνομη στάθμευση δικύκλων αποτελεί πράγματι σοβαρό ζήτημα και ο Δήμος ορθώς επιδιώκει να επιβάλει την τάξη. Όμως η αποτελεσματική πολιτική δεν μπορεί να εξαντλείται στα πρόστιμα. Χρειάζεται παράλληλα ένας σαφής σχεδιασμός δημιουργίας θέσεων στάθμευσης για μοτοσυκλέτες, με οριοθετημένους χώρους σε κομβικά σημεία του κέντρου, ώστε η συμμόρφωση να είναι εφικτή και όχι θεωρητική.
Η αστυνόμευση χωρίς υποδομές κινδυνεύει να μετατραπεί σε φαύλο κύκλο. Η τάξη στον δημόσιο χώρο δεν επιβάλλεται μόνο με κλήσεις αλλά με κανόνες που μπορούν να εφαρμοστούν στην πράξη. Αν ο στόχος είναι μια πόλη προσβάσιμη και λειτουργική για όλους, τότε η αυστηρότητα πρέπει να συνοδεύεται από λύσεις και όχι μόνο από πρόστιμα.
