Οι εκλογές πλησιάζουν. Και μαζί τους αρχίζει, για ακόμη μία φορά, ο διαγωνισμός των «αποκαλύψεων». Κραυγές. Υπαινιγμοί. «Δήθεν αποκαλύψεις». Συμπεράσματα που βγαίνουν πριν καν παρουσιαστούν όλα τα στοιχεία.
Η δημοσιογραφία δεν είναι δικαστήριο. Δεν καταδικάζει με τίτλους ούτε χτίζει κατηγορητήρια πάνω σε υποθέσεις. Αν υπάρχουν στοιχεία, να βγουν στο φως. Αν υπάρχουν ευθύνες, να αποδειχθούν. Αυτή είναι η ουσία της έρευνας.
Οι πολίτες, όμως, δεν πείθονται πλέον τόσο εύκολα. Έχουν μάθει να διαβάζουν πίσω από τους εντυπωσιακούς τίτλους. Να ξεχωρίζουν την πραγματική έρευνα από την υπερβολή. Να ζητούν αποδείξεις και όχι απλώς θόρυβο.
Σε μια δημοκρατία, η σκληρή κριτική είναι απαραίτητη. Το ίδιο απαραίτητη, όμως, είναι και η ευθύνη απέναντι στην αλήθεια. Γιατί, όταν οι εντυπώσεις προηγούνται των γεγονότων, ζημιωμένη δεν είναι μόνο η πολιτική. Ζημιωμένη είναι και η ίδια η αξιοπιστία της δημοσιογραφίας.
Οι αναγνώστες δεν χρειάζονται άλλους εισαγγελείς των τηλεοπτικών παραθύρων ή του διαδικτύου. Χρειάζονται δημοσιογράφους που να αποδεικνύουν όσα γράφουν.
Στο τέλος, ποιος είναι ικανός να υπάρχει στον πολιτικό χώρο και ποιος όχι, θα μετρήσει με άλλα κριτήρια, γιατί ο κόσμος πλέον δεν τρώει κουτόχορτο. Και οι «αλητείες» και τα «φαιδρά» δημοσιεύματα, στο τέλος, γυρνάνε μπούμερανγκ.
Η προεκλογική μάχη στην Α’ Αθηνών φαίνεται ήδη ότι έχει ξεκινήσει «αδελφικά», με χτυπήματα κάτω από τη μέση, με «πληρωμένους κονδυλοφόρους», με «ερευνητές» που κάνουν πάντα επιλεκτικές έρευνες. Δυστυχώς, τα πάντα είναι στο φως, όπως και το ποιος βρίσκεται πίσω από τις «πολιτικές δολοφονίες», με λάσπη και μαγειρεμένα άρθρα, βάζοντας στο στόχαστρο ανθρώπους, με μόνο στόχο την πολιτική τους εξόντωση. Τότε, σίγουρα, οι απαντήσεις που θα δοθούν θα είναι σκληρές.
