Στη δημοσιογραφία υπάρχει ένας άγραφος κανόνας: για να καταλάβεις ποιος βρίσκεται πίσω από ένα δημοσίευμα, δεν αρκεί να διαβάσεις τον τίτλο. Πρέπει να δεις ποιος ωφελείται από αυτό.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί η «έρευνα» εμφανίζεται τώρα; Γιατί όχι πριν από έναν χρόνο; Γιατί όχι όταν τα γεγονότα ήταν ακόμη νωπά; Γιατί λίγους μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές;
Γιατί στο στόχαστρο βρίσκεται συγκεκριμένος υποψήφιος; Πρόκειται για σύμπτωση ή για μια προσεκτικά επιλεγμένη χρονική στιγμή;
Ποιοι αναπαράγουν το ίδιο αφήγημα; Ποιοι σπεύδουν να υιοθετήσουν τις ίδιες αιχμές, βασισμένες σε φαιδρά δημοσιεύματα; Και, κυρίως, ποιοι έχουν πολιτικό ή άλλο όφελος από τη δημιουργία συγκεκριμένων εντυπώσεων στην κοινή γνώμη;
Στην πολιτική, οι συμπτώσεις είναι σπάνιες. Όταν διαφορετικές κινήσεις οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα, αξίζει να αναζητήσει κανείς όχι μόνο ποιος μιλά, αλλά και ποιος κερδίζει από όσα λέγονται.
Η δημοσιογραφία δεν είναι δικαστήριο. Δεν καταδικάζει με τίτλους ούτε υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη. Έχει όμως υποχρέωση να ερευνά όχι μόνο τα πρόσωπα που βρίσκονται στο προσκήνιο, αλλά και εκείνους που ενδεχομένως επιχειρούν να διαμορφώσουν το παρασκήνιο.
Οι μάσκες έπεσαν νωρίς. Ποιος έγραψε το σενάριο; Δεν είναι και τόσο δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Αρκεί να ακολουθήσει το νήμα του συμφέροντος. Γιατί η λάσπη έχει μια κακή συνήθεια: αργά ή γρήγορα επιστρέφει στον αποστολέα της.
