Η Γενοκτονία των Αρμενίων είναι ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια στην ιστορία της ανθρωπότητας, αφήνοντας ανεξίτηλο σημάδι στη συνείδηση του Τουρκικού λαού ως την πιο βάρβαρη περίοδο της ιστορίας του, σε συνδυασμό με τις άλλες γενοκτονίες (όπως αυτή των Ελλήνων του Πόντου και των Ασσυρίων), που έθεσαν τα θεμέλια για την ίδρυση του σύγχρονου Τουρκικού κράτους.
Πέρα από τις μαζικές σφαγές και τις εκτελέσεις εκατομμυρίων αθώων από τον τουρκικό στρατό, χιλιάδες γυναίκες και παιδιά της Αρμενίας υπέστησαν απάνθρωπους βιασμούς και βασανιστήρια κατά την επιχείρηση εξόντωσης και αφανισμού του αρμενικού λαού. Στο πλαίσιο της διατήρησης της ιστορικής μνήμης και της δικαίωσης των θυμάτων και των οικογενειών τους, ακολουθεί μια καταγραφή των φρικαλεοτήτων που διέπραξαν οι Τούρκοι κατά τη διάρκεια της Αρμενικής γενοκτονίας.
Οι «γυναίκες και τα παιδιά ανταλλάσσονταν ως εμπορεύματα», μια πρακτική που αποκαλύπτει τη ζοφερή πραγματικότητα της εποχής. Κατά την απέλασή της, η Aghavni έγινε μάρτυρας της αυτοκτονίας εκατοντάδων νεαρών γυναικών στον Ευφράτη, λέγοντας: «Μπορείς να το ξεχάσεις αυτό; Κάθε μέρα που πίνω νερό αυτή η εικόνα έρχεται στο μυαλό μου».
Οι συνοδοί χωροφύλακες σταματούσαν τις φάλαγγες των ξεριζωμένων κοντά σε πηγές νερού, χωρίς να επιτρέπουν σε κανέναν να πιει. Ο Zabel Essayan ανέφερε το 1919: «Το τίμημα του νερού για κάποιον που πέθαινε από δίψα ήταν να παραδώσει παρθένες ή νεαρά κορίτσια. Οι διοικητές επέτρεπαν στους στρατιώτες να κάνουν ό,τι ήθελαν, δίνοντάς τους πλήρη δικαιώματα πάνω στις Αρμένισσες».
Παρά τις σκληρές συνθήκες, οι βιασμοί ήταν συνηθισμένο φαινόμενο, όπως επιβεβαιώνουν οι James Bryce και Arnold Toynbee: «Μητέρες σε απόγνωση αφήνουν στο δρόμο τα βρέφη τους, συχνά μόλις έξι μηνών, και συνεχίζουν το ταξίδι τους. Ακόμα και σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση, οι βιασμοί και οι βίαιες πράξεις είναι καθημερινό φαινόμενο».
Οι «τελετουργικοί βιασμοί» και οι αυτοκτονίες των κακοποιημένων γυναικών στοιχειώνουν τη συλλογική συνείδηση. Σύμφωνα με την έκθεση της Ζάμπελ Εσσαϊάν, η κακοποίηση ήταν σχεδόν τελετουργική, καθώς μια σάλπιγγα ηχούσε για να συγκεντρώσει τις γυναίκες σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία, όπου οι στρατιώτες ξεκινούσαν τους βιασμούς μπροστά σε όλους, συμπεριλαμβανομένων των μουσουλμάνων γυναικών και των παιδιών.
Ακόμα και η «Ερυθρά Ημισέληνος», το νοσοκομείο στην Τραπεζούντα, μετατράπηκε σε «κέντρο διασκέδασης», όπου ο κυβερνήτης της επαρχίας Τζεμάλ Αζμί και άλλοι αξιωματούχοι κακοποιούσαν νεαρά κορίτσια.
Οι τοπικές τουρκικές αρχές συμμετείχαν σε αυτή τη φρικαλεότητα, ενώ και ντόπιοι Τούρκοι εκμεταλλεύονταν την κατάσταση, παίρνοντας όποιον ήθελαν από τα καραβάνια των απελαθέντων, όπως σημειώνεται από τον ιστορικό Ara Sarafian, ο οποίος κατέγραψε τις απερίγραπτες κακοποιήσεις παιδιών στην περιοχή της Κιλικίας.
Η κατάσταση ήταν τόσο σοβαρή που ακόμη και οι Τούρκοι αξιωματούχοι ένιωσαν την ανάγκη να καταγγείλουν τις φρικαλεότητες. Σύμφωνα με τα τουρκικά αρχεία, «ο διοικητής της χωροφυλακής του Τοκάτ είχε πάρει τέσσερα κορίτσια από την Αρμενία και πέρασε χρόνο μαζί τους. Είναι προφανές ότι είχε κακοποιήσει πολλά αρμένικα κορίτσια και το σοβαρό αυτό θέμα συζητείται ακόμη και μεταξύ των ντόπιων».
Η πώληση αρμενικών κοριτσιών και γυναικών ήταν συνηθισμένη πρακτική, που παρείχε σημαντική πηγή εισοδήματος στους Τούρκους στρατιωτικούς και χωροφύλακες. Όπως αναφέρεται στην έκθεση της Επιτροπής Dashnak του Βουκουρεστίου, οι γυναίκες πωλούνταν «για 60 γρόσια».
Κατά τη διάρκεια των στάσεων στις πορείες θανάτου, οι μουσουλμάνοι πλησίαζαν τους Αρμένιους με την άδεια των χωροφυλάκων για να ρωτήσουν για την αγορά των παιδιών των «γκιαούρηδων».
Τα αρμενικά παιδιά και οι νεαρές γυναίκες εξαναγκάζονταν να εξισλαμιστούν και να ανατραφούν με τις «τουρκικές-ισλαμικές» αξίες. Η συλλογή των παιδιών ήταν τόσο συστηματική, όπως αποκαλύπτεται σε τουρκικό τηλεγράφημα, που στόχευε να αποσπάσει τα παιδιά κάτω των δέκα ετών και να τα μεγαλώσει σε ορφανοτροφεία ως μουσουλμάνους.
Το τουρκικό κράτος ενθάρρυνε τους εξαναγκαστικούς γάμους και την υιοθέτηση αρμενικών παιδιών από μουσουλμανικές οικογένειες, καθώς και την αρπαγή περιουσιών, ενθαρρύνοντας την αφομοίωση των αρμενικών κοινοτήτων μέσω αυτών των πρακτικών.
Τα αγόρια άνω των 13 ετών εκτελούνταν και τα κορίτσια τοποθετούνταν σε χαρέμια, ενώ τα μικρότερα παιδιά εξισλαμίζονταν αναγκαστικά.
Παρά τον αιώνα που έχει περάσει από τη γενοκτονία, η Τουρκία εξακολουθεί να αρνείται την ευθύνη της, παρά το γεγονός ότι οι γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ποντίων και άλλων μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι ιστορικά αποδεδειγμένες και αναγνωρισμένες από τη διεθνή κοινότητα. Ακόμα και σήμερα, η Τουρκία συνεχίζει να διαπράττει παρόμοια εγκλήματα σε περιοχές όπως η Κύπρος, το Αρτσάχ, το Κουρδιστάν και αλλού.
Η μνήμη των θυμάτων πρέπει να διατηρηθεί ζωντανή, και είναι καθήκον του ελληνικού έθνους να κρατήσει ζωντανές τις αναμνήσεις των δικών του εμπειριών και των υπόλοιπων καταπιεσμένων λαών της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η ιστορική μνήμη είναι κρίσιμη, καθώς η επανάληψη της ιστορίας είναι αναπόφευκτη αν ένας λαός την ξεχάσει.
Πηγή: newsbreak.gr
