Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να σταματά. Όχι γιατί δεν χωράει κριτική, αλλά γιατί προέχει κάτι πολύ σημαντικότερο: η προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Οι μεγάλες πυρκαγιές που έπληξαν την Αττική ήταν μία από αυτές τις στιγμές.
Την ώρα που οι πυροσβέστες έδιναν μάχη με τις φλόγες, ολόκληρος ο μηχανισμός της Περιφέρειας Αττικής βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη. Ο Περιφερειάρχης Νίκος Χαρδαλιάς, οι Αντιπεριφερειάρχες, τα στελέχη της Πολιτικής Προστασίας, εκατοντάδες εργαζόμενοι της Περιφέρειας, υδροφόρες, μηχανήματα έργου και δεκάδες οχήματα επιχειρούσαν αδιάκοπα, σε απόλυτο συντονισμό με την Πυροσβεστική, την Ελληνική Αστυνομία, τους δήμους και τους εθελοντές. Δεν ήταν ώρα για δημόσιες σχέσεις. Ήταν ώρα μάχης.
Ο ίδιος ο Χαρδαλιάς επέλεξε να απαντήσει στην κριτική όχι με τηλεοπτικές εμφανίσεις ούτε με αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά με την παρουσία του στο πεδίο. Όπως έγραψε και ο ίδιος, όταν κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές, προτεραιότητα δεν είναι οι κάμερες, τα μικρόφωνα ή τα social media. Προτεραιότητα είναι να βρίσκεσαι εκεί όπου εξελίσσεται η μάχη.
Κι όμως, την ίδια ώρα, κάποιοι είχαν ήδη αποφασίσει να στήσουν το γνωστό διαδικτυακό δικαστήριο. Χωρίς να γνωρίζουν τι πραγματικά συνέβαινε στο Κέντρο Επιχειρήσεων. Χωρίς να γνωρίζουν ποιοι βρίσκονταν στο πεδίο. Χωρίς να γνωρίζουν ποιοι έδιναν μάχη για να περιοριστεί η καταστροφή. Αρκούσε ένα πληκτρολόγιο, λίγα likes και η ψευδαίσθηση ότι μπορούν να μοιράζουν ευθύνες.
Η κριτική είναι δικαίωμα κάθε πολίτη. Και πρώτοι απ’ όλους δικαιούνται να μιλήσουν οι άνθρωποι που είδαν τις περιουσίες τους να απειλούνται ή να χάνονται, αλλά και οι πυροσβέστες που έδωσαν υπεράνθρωπη μάχη. Αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να ζητήσουν απαντήσεις. Όμως άλλο η κριτική και άλλο η ανθρωποφαγία. Άλλο η λογοδοσία και άλλο τα λαϊκά δικαστήρια που στήνονται ενώ η μάχη βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.
Η διαφορά είναι απλή. Στις μεγάλες κρίσεις δεν μετράει ποιος φωτογραφήθηκε περισσότερο, ποιος φώναξε περισσότερο ή ποιος έγραψε τα περισσότερα σχόλια. Μετράει ποιος ήταν εκεί. Ποιος στάθηκε στην πρώτη γραμμή όταν όλα κρίνονταν. Ποιος πήρε αποφάσεις. Ποιος ανέλαβε την ευθύνη.
Οι «ήρωες» του πληκτρολογίου δεν έσβησαν ούτε μία φλόγα, δεν έσωσαν ούτε μία περιουσία και δεν προστάτευσαν ούτε έναν άνθρωπο. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να κάθονται μέσα στην ανυπαρξία τους, βγάζοντας χολή και ξεσπώντας τα δικά τους προσωπικά κόμπλεξ πάνω σε ανθρώπους που εκείνη την ώρα έδιναν πραγματική μάχη με τις φλόγες.
Κι αν δεν μπορούν να το καταλάβουν, ας βγάλουν τον σκασμό και ας αφήσουν τους πραγματικούς ανθρώπους να δώσουν τη μάχη τους.
